--> اين‌كه آن حضرت اين مردم را از دياجير ظلمات واز وادى شبهات نجات بخشيد وبه درجات عاليات توحيد بر كشيد وبه جنّات باقيات دعوت فرمود . سوگند به خداى ، برادرم وآقايم حسين سلام اللَّه عليه را بكشتند وما را چون غلامان وكنيزان أسير ساختند وبر اشتران بىجهاز وپوشش چنان‌كه مىبينى ، سوار كردند . » معلوم باد از اين كلام كه فرموده ، نه آن است كه خود را مقصود داشته باشد ؛ چه موافق همين خبر آن حضرت در محمل جا داشته ، بلكه أطفال وكنيزان وپردگيان أصحاب را اراده فرموده است . بالجملة ، سهل مىگويد : عرض كردم : « اى سيّدهء من ! همانا سوگند به خدا بر جدّ تو وپدر تو ومادر تو وبرادر تو وفرزندزادهء نبىّ هدى اين حال دشوار است . » « فقالت : يا سهل ! اشفع لنا عند صاحب المحمل أن يتقدّم بالرّؤوس ليشتغل النظّارة عنّا فقد خزينا من كثرة النّظر إلينا » . فرمود : « اى سهل ! نزد آن‌كس كه أمير اين محمل‌هاست ، شفاعت كن تا اين سرها را از پيش روى محمل‌ها روان دارد تا اين نگرندگان از ديدار سرها از نگريدن به ما اشتغال يابند . چه از بسيارى ديدار ايشان به ما خوار ورسوا شديم . » سهل مىگويد : عرض كردم : « حبّاً وكرامة ! » آن‌گاه نزد صاحب محمل شدم وأو را در قبول آن امر همى سوگند دادم ومبالغت ورزيدم . با من نهيب كرد ومرا براند وآن كار به جا نياورد . سهل مىگويد : رفيقي نصراني با من بود كه آهنگ بيت المقدس داشت ودر زير جامه ، شمشيرى حمايل كرده بود . اين وقت خداى ديدهء دلش را روشن ساخت وبا نور ايزدى از سر مبارك حسين عليه السلام همى بشنيد كه قرائت قرآن مىفرمايد ومىگويد : « وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ » ؛ الآية ، از اين حال به‌دولت سعادت بهره‌ور شد وگفت : « أشهد أن لا إله إلّااللَّه وحده لا شريك له وأشهد أنّ محمّداً عبدهُ ورسوله » . آن‌گاه شمشير بركشيد وگريان بر آن قوم گرايان شد وهمى بزد وبكشت ؛ چندان‌كه جماعتى را از پا درآورد . آن‌گاه بر وى ازدحام ورزيدند وبه قتلش رساندند . جناب امّ كلثوم پرسيد : « اين صيحه چيست ؟ » من آن داستان به عرض رساندم . « فقالت : وا عجباه ! النّصارى يحتشمون لدين الاسلام وأمّة محمّدٍ الّذين يزعمون أنّهم على دين محمّد يقتلون أولاده ويسبون حَريمهُ ولكنّ العاقبة للمتّقين ، « وَمَا ظَلَمُونَا وَلكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ » . » فرمود : « شگفتى است كه مردم نصارى كه بر طريق اسلام نيستند ، به حمايت واحتشام دين اسلام بيرون مىتازند ؛ لكن امت‌محمّد صلى الله عليه وآله كه چنين گمان مىبرند كه بر دين وآئين آن‌حضرت روز مىسپارند ، فرزندانش را مىكشند وحريمش را أسير مىگردانند ؛ لكن عاقبت نيك وانجام ستوده مخصوص به مردم پرهيزكار است وايشان با ما ستم نورزيده‌اند ، بلكه اين ظلم وستم بر خويشتن فرود آورده‌اند . » يعنى : « اگرچه گمان مىبرند كه در اين كردار از دنياي غدار كامكار مىشوند وما را مظلوم داشته‌اند ، لكن اگر نيك بينديشند ، بر خويشتن ظلم كرده‌اند كه از رحمت وعنايت سرمدي محروم وبه عذاب و -